Briek en zijn eerste verjaardag!

Hiep hiep hoera! Ons kleine ventje mocht afgelopen weekend zijn eerste kaarsje uitblazen! Lang zal hij leven en In de gloria en Happy Birthday en ga zo maar verder… Allemaal heel plezant natuurlijk! De voorbereidingen waren al eventjes bezig. Er werd onder meer gezorgd voor een zelfgemaakt kroontje, een zelfgemaakt rood broekje en een t-shirt met opgestreken tekeningen van cactussen. Er waren cadeautjes: een tractor, een camion, een vliegtuig, een veerboot met helikopter en een graafmachine, en dit allemaal van het duurzame merk Green Toys. Er waren slingers (met cactussen), kleurrijke ballonnen en uiteraard was er ook een zelfgemaakte overheerlijke taart! 🙂

Hieronder vinden jullie een beperkte collectie uit de foto’s van de feestelijkheden, met een Dick-Bruna-kaartje (RIP) en al. Veel kijkplezier!

verjaardag7

De jarige en het kroontje (dat toch wel 3 dagen aan zijn hoofd vergroeid was):

verjaardag4

De verjaardagstaart bestond uit een biscuit met 2 laagjes crème fraiche, verse frambozen en lekkere frambozenconfituur. De taart werd, binnen het thema, versierd met marsepein! Ik vind ze nog steeds erg geslaagd:

verjaardag1

verjaardag2

verjaardag5

verjaardag3

Tenslotte, om af te sluiten, hieronder een foto van Briekje met zijn (2e naam)genoot en grootvader (vava), aka zijn beste vriend!

verjaardag6

Dit was alvast een leuke eerste verjaardag. Al zal hij het niet zelf herinneren, daar dienen uiteraard de vele foto’s voor!

Groetjes (mama) Annelien.

Advertenties

Geboortekaartje + doopsuiker Briek

Op 18 februari 2016 is onze zoon Briek geboren! Ondertussen al bijna 9 maanden geleden. En wat voor een 9 maanden… 🙂 Maar dat verhaal, dat vertel ik wel een andere keer. In dit bericht stel ik graag het geboortekaartje en de doopsuiker van ons Briekje voor.

Het thema? Dat was al gauw gevonden. UGH! Alle indianen, schieten met …. pijltjes met plastieken nopjes in dit geval!

Het geboortekaartje werd gezeefdrukt in 3 kleuren, op papier van 1mm dik. Stevige kaartjes dus, en dit in combinatie met een bedrukte ‘kraft’envelop.

gk_briek_01

GK_BRIEK_02.jpg

gk_briek_03

Uiteraard moest de doopsuiker aansluiten binnen het thema van de indianen. De zoektocht naar een origineel ontwerp is niet eenvoudig geweest. Ook de uitwerking ervan was behoorlijk tijdrovend. Maar eens het eindresultaat in zicht was, …. werd alle moeite dubbel en dik beloond!

Aldus de doopsuiker van Briek:

tipi_briek_02

tipi_briek_01

De doosjes werden één per één gezeefdrukt, met de hand geknipt, vervolgens gerild (vouwlijn indrukken), bovenaan van gaatjes voorzien om te kunnen samenbinden, samengevouwen, gevuld met doopsuiker en dichtgebonden met een ‘Briek’-labeltje. Het labeltje zelf werd trouwens ook helemaal manueel gedrukt en gesneden. (Wat een titanenwerk was dat zeg.) De wigwams werden gepresenteerd op een ondergrond met kunstgras en gecombineerd met een Playmobil indianensetje met totem en al.

Voor de kinderen werd een kraftzakje voorzien met daarin een doosje wasco’s, drie te kleuren prenten en een mini zakje met snoepjes (golden bears van haribo!).

Een foto van de kraftzakjes? Daar is de fotografie helaas van mislukt… perfectionisme hé…

Maar hieronder de kleurtjes:

tipi_briek_03

Voilà! Dit was dan (eindelijk) het blogje van het geboortekaartje en de doopsuiker van Briek!

En, wat vinden jullie ervan?

Groetjes Annelien.

De maandkalender van Briek (1-2-3-4)

In Jakliens eerste levensjaar werd iedere maand trouw een foto gemaakt en dit steeds in dezelfde positie met dezelfde achtergrond. Voor wie nog even terug wil piepen, het laatste verslag van Jaklien kun je hier terugvinden. Uiteraard stond het vast dat ook Briekje iedere maand trouw voor de lens zou verschijnen. En jawel, ook nu wordt hier iedere maand een foto genomen van dit schattige kleine ventje. Helaas ontbreekt de tijd mij wel eens om er maandelijks een blogje aan te wijden. In dit bericht kun je dus maar liefst de eerste 4 foto’s van Briekje vinden! Het “oooh wat verandert hij snel” en “amai, het is een echt ventje aan het worden…” kan beginnen! 😉

Links boven: 1 maand, rechts boven: 2 maand
Links onder: 3 maand, rechts onder: 4 maand

FOTO_1-2-3-4_bis

Of onder elkaar:

FOTO_01_bis

FOTO_02

FOTO_03

FOTO_04

Voila, mijn kleine ventje!
Groetjes Annelien.

De geboorte van Briek – het bevallingsverhaal

En, een goeie bevalling gehad?

Awel, ik mag eigenlijk niet klagen, dat verliep eigenlijk zoals het hoorde. Maar het duurde best wel lang… En ik was eigenlijk wel erg moe en uitgeput… En ik was bovendien vergeten hoeveel zeer dat eigenlijk doet, weeën en persweeën en bevallen en zo… Maar toch, zo achteraf gezien, een droom van een bevalling.

Woensdag 17 februari. De zwangerschap liep met zijn 37 weken en 5 dagen naar zijn einde toe. Toch had ik het gevoel dat ik nog wel even te gaan had. Mijn uitgerekende datum was 4 maart en 2,5 jaar geleden ben ik bij Jaklien maar liefst 10 dagen overtijd gegaan… Het zwanger zijn was in mijn hoofd nog lang niet voorbij. En gelukkig, want ik was, na drukke weken met o.a. krokusvakantie en zo, dringend toe aan wat rust! Toch had ik die woensdagochtend het idee dat mijn valies klaar moest zijn. En tijdens de schooluren van Jaklien maakte ik die dag de valies en de laatste voorbereidingen zo goed als af.

Dat mijn lichaam moe en uitgeput was heb ik die dag geweten. Mijn bekken was reeds uit balans en tijdens het naar school stappen ’s middags voelde ik iedere stap als een verschrikkelijk pijnscheut door mijn lichaam gieren. Toen ik daarna ook nog urenlang een dolgedraaide peuter geëntertaind heb, heb ik zelfs even de gedachte gehad: ‘Bevallen? Neen, niet vandaag. Ik ben moe, ik kan echt niet meer. ECHT. NIET. MEER.’ – haha, grappig hé, achteraf dan!

Aldus, de papa hier, grote Gantoise-/Buffalo-fan, stond klaar om naar het voetbal te vertrekken. Het was dé legendarische match Gent – Wolfsburg in de 8e finale van de Champions League. Een uiteraard unieke kans voor de Gent supporter om zijn ploeg op dit niveau aan het werk te zien! Maar toen, om 19u45 braken mijn vliezen! Van die match heeft hij uiteindelijk toch de tweede helft gezien! Op het tv-scherm in het verloskwartier! 🙂

19u45 dus, Jaklien lag reeds zalig te slapen in haar bedje, en we besloten de grootouders richting Gent te roepen. Wij konden uiteraard niet wachten tot ze hier zouden zijn – van Stabroek naar Gent is wel eventjes rijden – maar gelukkig konden we op buurvrouw Christiane rekenen om hier even te babysitten. Na de eerste schok, de adrenaline, het afspreken, het klaarmaken, de grapjes met de huisvriend/schoonbroer die dus alleen naar het voetbal mocht vertrekken, enz… wandelden we om 21u15 het verloskwartier binnen.

Uit het eerste onderzoek bleken de harttonen van de baby normaal te zijn. Ook had ik lichte, onregelmatige weeën. Er werd beslist het even zijn gang te laten gaan en het logeerbed werd opgesteld voor mijn man. Ik probeerde zelf ook wat te slapen maar dat lukte mij eigenlijk niet. De adrenaline van de nakende geboorte, was de eerste uren van de nacht te hard aanwezig in mijn hoofd. Het tweede deel van de nacht werd gedomineerd door lichte, pijnlijke maar nog steeds onregelmatige weeën. Om 06u00 bleek ik slechts 3 cm opening te hebben. Tegen 07u00 had ik weeën om de 4 minuten.

Rond 08u00 besliste mijn gynaecoloog het proces wat te versnellen. Met slechts 3 cm opening en met een harde, stugge baarmoederhals ging het op dit tempo nog héél lang duren. Aldus werd een baxter om weeën op te wekken aangelegd, evenals een pilletje om die baarmoederhals weker te maken. Rond 09u00 kreeg ik een tweede pilletje en werd de baxter geleidelijk opgevoerd. Om 09u30 had ik pijnlijke maar wel draaglijke weeën om de 3 minuten. Tegen 10u00 kwamen de weeën om de 2 minuten en deze waren behoorlijk pijnlijk geworden. Puffen was de boodschap. De baxter werd verder opgevoerd en om 11u15 nam ik mijn vierde pilletje voor die, nog steeds harde baarmoederhals. De weeën kwamen heel intensief op ongeveer 1 – 1,5 minuten en waren op dat moment intens pijnlijk. Uit een volgende onderzoek bleek dat ik op dat moment nog steeds geen 4 cm opening had en er maar weinig veranderd was. De vermoeidheid en de uitputting sloegen toe. Uiteindelijk heeft het tot 12u30 geduurd tegen dat de pijn verlicht zou worden met een epidurale. Ook herinner ik mij nog steeds de pijn van het aanbrengen van die epidurale. Mijn allerlaatste kracht was echt verdwenen. Zo voelde het althans.

De volgende uren brachten rust. De shift van Griet, de lieve vroedvrouw van de ochtend liep ondertussen ten einde en de 3e shift van mijn verblijf in het verloskwartier werd aangevat. Vroedman Wim en stagiaire vroedvrouw Elien stelden me gerust en verwenden mij met zorg tijdens de uren die volgden. De urenlange weeënstorm had mij compleet uitgeput en na een lange slapeloze nacht kon ik die rust goed gebruiken. Die middag heb ik zelfs nog een half uurtje geslapen… En toen werd ik om 16u wakker met een licht persgevoel. Uit onderzoek bleek dat ik 7 cm opening had en dat de baarmoederhals bijna verweekt was. Het einde was nabij.

Wat toen volgde waren opnieuw die pijnlijke weeën in combinatie met persdrang. De epidurale was stilaan uitgewerkt en ik voelde terug hoe pijnlijk alles werd. De persdrang wegpuffen was op dat moment het ergste van al. Uit een volgend onderzoek bleek ik net geen 10 cm opening te hebben, maar eventjes later gelukkig wel! En zo mocht ik voorzichtig beginnen persen! Al deed alles op dat moment ontzettend veel zeer… Mijn gynaecoloog werd opgeroepen en toen ging het bijzonder snel. Mijn man stond rechts van mij evenals vroedvrouw Elien, vroedman Wim stond links, de gynaecoloog en haar stagiaire, die zaten/stonden waar die op zo’n momenten moeten zijn. En ik, ik was volledig van de kaart maar werd wel door iedereen aangemoedigd om dat kleine baby’tje eruit te krijgen. Al gauw was het hoofdje geboren en om 16u50 was hij er helemaal uit. Ons zoontje Briek was geboren! 🙂

Geboorte

De rust keerde terug in kamer 9 van het verloskwartier. De nageboorte kwam, de verzorging van mama en kind gebeurde, er werd terug gelachen en over het voetbal geklapt… Maar ik, ik had alleen oog voor dat kleine ventje op mijn buik. Hij was een beetje van slag maar zo was zijn mama. Hij was 51 cm groot en woog 3,145 kg. En het allerbelangrijkste: hij was kerngezond!

De bevalling duurde dus maar liefst 21 uur sinds het breken van de vliezen en herinner ik als behoorlijk pijnlijk. Maar eigenlijk ben ik alweer vergeten hoe pijnlijk precies. 😉 Jammergenoeg werd ik ’s nachts wat aan mijn lot overgelaten waardoor ik enkele uren aan vermoeidheid opgelopen heb en dit lang voor het echte werk moest beginnen. Was dit dan eigenlijk een droombevalling? – Voor mij, achteraf gezien wel! Ik werd omringd door hele lieve mensen, fantastisch gesteund door mijn man, mijn eigen gynaecoloog Dr. Yüksel was erbij waar ik ontzettend veel lof voor heb, ik ben niet ingeleid en er waren geen complicaties. Wie nog herinnert weet dat dit bij Jaklien anders was. – Nee, deze keer was er enkel een gelukzalig gevoel wanneer dat kleintje, gezond en wel, in mijn armen lag! En zo voelt het nu nog steeds! 🙂

Voila, dit is mijn bevallingsverhaal.
Briek Petrus Gabriels werd dus geboren op 18 februari 2016 om 16u50.

Kijken jullie nog even mee naar enkele eerste foto’s hieronder?

Paar_uur_oud

Schoon ventje toch? 🙂
Groetjes van een tot-over-haar-oren-verliefde mama!

De eerste schoolweek van Jaklien!

Dat Jaklientje van ons, dat ging deze week voor het eerst naar school.
En wat voor een week was dat! 🙂

Om eerlijk te zijn, ik had er een beetje schrik voor. Dat meisje hier, dat is nu éénmaal een verlegen, timide kindje dat na 2 jaar onthaalmoeder nog steeds iedere morgen met traantjes afscheid van mama of papa moest nemen. Naar de ‘grote’ school, dat kwam in mijn ogen niet goed. Is ze niet te jong? Ze komt terecht in een omgeving die ze amper kent. Zal haar vertrouwde wereld niet instorten? Wie zal haar daar beschermen? Maar anderzijds keek ik stiekem wel erg uit naar die dag, en vond ik het allemaal heel spannend voor haar!

En zo wandelden we op maandag 1 februari 2016 voor het eerst naar school. En onderweg kwam er niets anders uit haar mondje dan ‘juf Ellen’, ‘juf Anne’, ‘de Muisjesklas’ en ‘Aientje (Jaklientje) is een MUISJE’! Ze zag het volledig zitten, … tot ze de juf en de klas zag… En toen wij wilden vertrekken waren die vertrouwde traantjes er terug. Maar zoals we ons meisje kennen, weten we dat die traantjes nooit lang duren. Haar nieuwsgierigheid is gelukkig veel groter dan haar angst.

1e schooldag

Haar 1e dag is heel vlot verlopen, ze heeft geen woord gezegd tegen de juf, maar ze heeft flink meegespeeld, geknutseld, geturnd en op de speelplaats van hier naar ginder gehold. Bovenop waren er enkele bekende gezichtjes geweest die voor haar gezorgd hebben, allemaal (speelstraat-) vriendjes uit de buurt.

En daarna? Voor de rest van de dag/avond heeft dat mondje helemaal niet meer stil gestaan! Ze vertelde honderduit over haar dag en over de kindjes, over juf Ellen, kleuren en knutselen, de glijbaan, ze zong een liedje over een clown (ah ja, ’t was bijna carnaval) en ze noemde de dagen van de week op. Onze mond viel letterlijk open… 🙂

Kroontje

En zo is het eigenlijk 5 dagen lang geweest. Wat een flinke meid is ons Jaklientje toch. Wij zijn ontzettend trots hoe ze onze hartjes verwarmt met haar enthousiasme en hoe fier ze is met al haar knutselwerkjes. Op woensdag begon ze te praten tegen de juf, en ’s middags riep ze luidop ‘JUF ELLEN’ over de koer toen ze nog eens wilde zwaaien. Vrijdagochtend stapte ze mooi mee in de rij (aan de slang met de kleurtjes) achter juf Ellen aan, en dat ZONDER traantjes. Hmmm, is er hier eentje verliefd op haar juf? 😉

Trouwens, wat een zalige school. Woensdagmiddag was het zangstonde. De oudere klassen zongen aan de schoolpoort ’t Vliegerke van Walter De Buck! 🙂

Bijenkoningin

Op vrijdag was het carnavalsfeest! Met pannenkoeken!
Ik naaide een 2-tal weken geleden reeds een bijtje-kleedje voor Jaklien met een gratis patroon, nl. het Grace jurkje van de bekende blog emma & mona. Het kleedje werd aangevuld met witte vleugeltjes en bij gebrek aan een diadeem met bollen, is het een kroontje geworden op haar hoofd. Dan maar bijenkoningin! De prinsessen- of K3-periode is hier (gelukkig) nog niet aangebroken!

Varkentje

Toen ik ons meisje op vrijdag ging ophalen, zat ze samen op het bankje te wachten met haar klasgenootjes. Allemaal met een maskertje in de hand. Dat van Jaklien was een varkentje. Ik kan niet beschrijven hoe schattig dat was. Thuis wou ze er jammer genoeg niet mee poseren. Jullie moeten het dus met bovenstaande foto doen. Ze had namelijk net de ‘noppers’ ontdekt, speelgoed dat ooit van haar mama geweest is en tijdelijk in Gent geraakt is voor een wasbeurt.

Noppers

Oef, de 1e schoolweek hebben we overleefd en werd dus best positief ervaren. Al was niet alles rozengeur en maneschijn. ’s Middags op school heeft ze amper gegeten. Ze eet er warm omdat ze liever ‘patatjes’ eet dan boterhammen, maar wellicht was de drukte in de eetzaal een overweldiging voor haar. Ook haar fruitdoosje was nog niet voor de helft leeggegeten en ’s avonds is de maaltijd thuis telkens een ganse opgave geweest. Tja, het zijn lange en zware dagen geweest voor ons meisje. Ondanks dat ze na school steeds heel actief was, merkte je dat ze tegen 18u wel erg lichtgeraakt werd. Vroeg naar bed was de boodschap! De kans om ’s middags bij te slapen in het slaapklasje, of op woensdagnamiddag in haar eigen bedje liet ze voor wat het was. MAMA…, WAKKER…, NIET SLAPEN…

Op naar de 2e week school nu, waar ze terug telkens als eerste de glijbaan op de speelplaats watervrij kan maken. 😉 Maar eerst Krokusvakantie natuurlijk!

Nog snel even terugkijken naar 2015.

Gelukkig nieuwjaar allemaal! Beste wensen voor 2016. Bonne année. Alles Gute. Ein Prosit. Herzlichen Glückwunsch…

Hopelijk hebben jullie de overgang naar 2016 wat beter gevierd als wij. Ons bijna 2,5 jarig meisje werd geveld door een buikgriepje tijdens de laatste dagen van het jaar. En zelf voelden wij ons ook niet zo goed, maar gelukkig is alles terug in orde nu!

2016 heeft voor ons alvast veel verandering in het verschiet. Op 1 februari gaat ons meisje voor het eerst naar school! Gedaan met moeke Katia, en hallo juf Ellen! Nog eventjes genieten van de laatste weken bij de onthaalmoeder en daarna, voor een bepaalde periode niet meer.
Maar het meest spannende van het hele jaar komt er echter begin maart al aan! Of misschien iets vroeger. Ons tweede kindje wordt dan geboren! En oooh, wat kijken we daar nu al naar uit! Wat verlangen we om dat schattige babysnoetje te zien en dat zachte lijfje te knuffelen. Maar bovenop is er ook het besef dat er een zware periode voor de deur staat, gevoed door gebroken nachten.

In dit bericht kijk ik echter graag nog eens terug op het voorbije jaar. En hoe kan dit beter dan met een jaaroverzicht in de vorm van een film. Al geef ik toe dat deze trailer een ‘best-of’ is geworden, en dus enkel de goeie momenten in beeld brengt. Maar tijdens het monteren viel toch duidelijk op dat de goeie momenten van 2015 niet schaars zijn.

Voilà, geluid aan en veel kijkplezier!
Groetjes, Annelien.

Binnenkort zijn we met 4 in de Stropkaai!

Gebeurt hier eigenlijk nog iets?

Op deze blog momenteel heel weinig, maar hier thuis, hier is vanalles gaande. Ons kleine gezinnetje van 3 wordt begin maart aangevuld met een nieuw baby’tje. Voilà, zo is dat. Dat ik de laatste maanden mijn energie deels verloren was dankzij de bijhorende hormonenwissels en misselijkheid hoef ik wellicht niet uit te leggen. Momenteel gaat (gelukkig) alles terug zijn vaart zoals het hoort, al moet ik wel toegeven dat ik snel moe ben. En hé, een 2-jarig peutertje vraagt nu éénmaal ook wat energie! 😉

DSC_2440

De laatste weken heb ik, zoals iedere herfst opnieuw, de brei-microbe weer goed te pakken. Deze herfst zelfs iets meer dan anders, ha ja, … zwanger zijn en rusten en zo… Maar intussen heb ik al bijna 4 nieuwe truitjes bij elkaar gebreid. Eentje daarvan, voor Jaklien, blijft al minimum 1 winter in de kast liggen wegens veel te groot. Een ander, een heel klein truitje blijft ook nog even liggen, wegens dat model dat nog geboren moet worden ergens begin maart. 😉 Maar kijk, hieronder nu reeds een preview van dat kleine truitje. En voor wie het zich afvraagt, het werd gebreid net voor ik het geslacht van onze jongste wist. 😉 Al is het niet echt een geheim.

Het breiboek Jules & Julie van Julie Jaeken (de vrouw achter Julija’s Shop in Antwerpen) hoef ik eigenlijk niet meer voor te stellen. De vele blogberichten en instagramfoto’s van de de laatste maand(en) tonen een ferme brei-revival waarin o.a. dit eerste boek van Julie Jaeken een hoofdrol speelt. Ikzelf was ook onmiddellijk verkocht aan de mooie en frisse brei-patronen dat dit boek bevat. Ik brei al een aantal jaar en vond het huidige aanbod kinderpatronen er heel vaak ouderwets uitzien. Zo zelfs dat de laatste winter-editie van het Phildar-magazine voor kinderen mij maar van één mooi patroon kon overtuigen. De boeken van Julie Jaeken daarentegen zullen mij jaren breiplezier opleveren! Ik wil gewoon alles maken dat er in staat! En ik startte met het patroon van ‘Lou’ in de babyversie (3 maanden).

De zachte wol is Annell Malmedy en is bovendien ook de wol gebruikt in het boek. Het voor- en achterpand van het truitje kennen een mooie fantasiesteek die er moeilijker uitziet dan ze is. Ik ben vooral fan van de raglan-mouwen in dit patroon. Mouwen vind ik eigenlijk niet gemakkelijk. Het gebeurt wel vaker dat wanneer ik mouwen vastnaai in een breiwerkje een soort van pofmouwen-effect verkrijg. Met deze raglan-mouwen is dat probleem gelukkig opgelost. Ik ben echt verliefd op dit patroontje! Zo erg dat ik er al een tweede versie van aan het breien ben. En deze keer voor Jaklien.

Zo, nu weet iedereen het!
En jullie? Breikriebels? Of misschien babykriebels?

Groetjes Annelien. 🙂